Muriel Bakker, april 2026
Van binnenuit, maandelijkse column over wat de buitenwereld van binnen teweegbrengt

In de wacht met Luigi

In verwachting van een klein moment van modern geluk zet ik mijn nieuwe Iphone aan. Oude telefoon erbij, alles synchroniseert vanzelf en binnen een half uur is mijn digitale leven weer compleet.

Zo dacht ik. Eén klein detail zag ik over het hoofd: een back-up maken van de Microsoft Authenticator. Daarmee begint een donkere reis die inmiddels een week duurt en waarvan ik vermoed dat hij ergens eindigt in een zwart, onbereikbaar gat.

Mijn telefoon is nieuw. Mijn wachtwoorden zijn correct. Mijn intenties zuiver. Maar zonder Authenticator-code besta ik voor Microsoft niet.

En dus begint de cirkelredenering. Om support te krijgen moet je inloggen. Om in te loggen heb je de Authenticator nodig. En om de Authenticator te herstellen moet je… inloggen.

Na een paar uur begin ik te twijfelen aan mijn eigen bestaan.

Het helpt ook niet dat ik meerdere Microsoft-achtige identiteiten blijk te hebben: een persoonlijk account, een zakelijk account en nog een mysterieuze variant waarvan ik niet eens meer weet waarom ik die ooit heb aangemaakt.

Op een gegeven moment kijk ik naar mijn scherm alsof ik deelneem aan een identiteitsparade waarvan ik zelf de verdachte ben.

Microsoft heeft bovendien een bijzonder efficiënte manier gevonden om menselijke interactie te vermijden. De chatbot leidt je vriendelijk en beleefd door een reeks opties die allemaal eindigen met hetzelfde advies: log in.

Na een tijdje in deze loop te hebben gezeten en het huilen me nader staat dan het lachen, zeg ik tegen de chatbot: ik wil twaalf nieuwe abonnementen afsluiten.

Dit werkt onmiddellijk.

Een uiterst vriendelijke medewerker genaamd Luigi spreekt door mijn nieuwe telefoon. Luigi werkt voor Microsoft en is duidelijk een mens van vlees en bloed, wat op dit moment een emotionele ervaring is.

Er is alleen één klein probleem. Luigi zit bij de verkoopafdeling. Niet bij support.

Luigi leeft mee en doet wat hij kan. Dat betekent dat hij mij doorverbindt naar de technische ondersteuning. Die bevindt zich, zo blijkt, in China. Voordat het gesprek begint waarschuwt Luigi mij dat het gesprek in het Engels zal plaatsvinden. Geen probleem natuurlijk. Inmiddels ben ik bereid desnoods in Oudgrieks te communiceren als iemand mij maar kan helpen.

Wat ik echter niet voorzie is dat de verbinding klinkt alsof hij via een blikje en een touwtje tot stand komt, terwijl het Engels van mijn gesprekspartner zich nog duidelijk in een experimentele fase bevindt.

We beginnen drie keer opnieuw. Halverwege een zin valt de verbinding weg. Daar zit ik weer. Alleen met mijn nieuwe telefoon en een Authenticator die zich ergens in een parallel universum bevindt.

Een paar uur later belt Luigi om te vragen of het gelukt is. Een gevoel van liefde overvalt me. Ik wil dat we voor altijd, Luigi en ik, verbonden zijn. Dat hoort hij vaker, zegt hij lachend. Hij doet een nieuwe poging om mij met support te verbinden en belooft morgen weer terug te bellen. Deze verbinding verloopt beter en er is een proces in gang gezet.

Nu wacht ik af. Mocht iemand mij in de tussentijd zoeken: ik zit in de Authenticator. Samen met Luigi.